बिधालयको दिनहरु आज सम्झिदा भाबुक भएर आउछ । ति दिनहरु आज सम्झनामा निकै ताजा भएर आउने गर्छन् , र त्यो आफैलाइ एकदम रसिलो पनि लाग्ने गर्दछ । तर यहि कुरा त्यो बेला लाग्दैन थियो !!
चारपाँच कक्षामा पढदै गर्दा कहिले SLC ( मेरो पालाको SEE ) सकिएला र यो बिशाल झ्यालखानाबाट छुटकारा पाइएला ? जस्तो लाग्थ्यो !! शायद यो मेरो मात्रै नभइ सबैको भोगाइ हो भन्ने लाग्छ । म यतिबेला ति अतितको पानाहरु पल्टाउँदै छु । असल मानिस बन्ने सुझावले पनि मलाई पछ्याइ नै रहेको हुन्छ । असल मानिस बन्ने कुरा मेरो निमित्त आज निकै अग्लो भिरमा फुलेको फुल झैँ भएको छ । असल मान्छे बन्नेकुरा कहाँबाट आयो??
कक्षा पाँचमा हुँदा बिधालयको एकजना शिक्षकले एउटा फारम दिनुभयो । उक्त फारममा बिद्यार्थीको नाम देखि शुरु भएर भविस्यको लक्ष्यमा गएर सकिन्थ्यो । फारम भर्नको निमित्त म लगायत मेरो सबै सहपाठी उत्साहित कक्षाको रौनक नै बेग्लै थियो । डाक्टर इन्जिनियर र पाइलट यि मात्रै भविस्यको लक्ष्य बन्ने त्यो उमेर सम्झिदा आज छुटै अनुभुती हुन्छ । हामि सबैले क्रमबद्ध रुपमा लेख्न थालियो । फलानो र डिस्कानोको लक्ष्य यस्तो रहेछ भन्दै हाँस्दै लेख्न थालियो । म पनि के कम डाक्टर नै बन्छु भनेर लेखिदिए । तर म अन्योलमा थिए । अरुलाइ देखाउनको लागि मात्रै डाक्टर लेखिदिए , मेरो पढाईपनि सामान्य नै थियो जो कि डाक्टर हुने त सम्भावना नै नहुन सक्थ्यो । घरपरिवार र मेरो भविस्यको लक्ष्य के हुनसक्छ ?? मानौं भबिस्यको लक्ष्य एउटा भयानक प्रश्न थियो र त्यसको उत्तर नभेटिनु भबिस्यको अन्धकार र डरलाग्दो क्षण थियो । सायद लक्ष्य कै बिषयमा यति धेरै सोच्नु मेरो वालापन बचपन नै थियो ।
बेलुका घरमा बालाइ म के बनौं भन्दा हाँस्दै असल मान्छे बन्नुपर्छ भन्नुभयो , र म हस् भनि फकिय !! कस्तो असल? के असल ? मेरो मनमा प्रश्नै प्रश्न आयो !! अतितको दिनलाई यसरि सम्झिदा केहि भन्न मनलाग्यो इतिहास साक्षी राखिसकेको छु । बाले मलाई असल मानिस बन्न भनेर दिनुभएको लक्ष्य आज सम्म केहो राम्रोसंग बुझ्न सकेको छैन । लाग्छ डाक्टर इन्जिनियर पाइलट नेता आदित्यादि भन्दापनि असल मान्छेबन्न कठिन छ । मेरो देशमा जनता मदैं र तिनको लासमाथि टेकेर नंया नेता जन्मिन्छन । चाप्लुसि गरेर पार्टीको भजनगाएर पत्रकारिताको नारा लगाइन्छ । इन्जिनियरहरु पैसामा शैक्षिक योग्यता बेच्छन् र संरचनाहरुको भद्दा मजाक उडाउछन । अरु पेशागत सफलता त उमेरको क्रमबद्ध रुपमा पाइन्छ । तर असल मानिसबन्न सफलताले जन्मदेखि मृत्युुसम्म नछाड्ने रहेछ । अहिले त असल शब्दसंग नै डर लाग्छ । मलाई थाहा छ लक्ष्यबाट भन्न पाउने छैन । तर पनि मनमा भने अनेक डर !! जति राम्रो गर्दापनि एकठाउमा चुक्यो भने सकियो , अनि असलभन्ने शब्द नै हराउछ । अनि के गर्ने??? केहि बर्ष अगाडि तराईतिर जाँदा देखेको दाइजोको निहुँमा दिएको यातना , कसरि भुल्न सकिन्छ । म गएको बेला भएको घटनाले अझै मनमा नराम्रो संग चिमोट्छ । त्यो दिनको घटना देख्दा अझैपनि आफैलाइ नराम्रो लाग्छ । अझैपनि हाम्रो घरघरबाट छुवाछूतको समस्यालाइ हटाउन सकेको छैन , छुवाछूतमात्रै नभई बालबिवाह, बलात्कार देखि हुने सम्पूर्ण जगन्य अपराधहरु सम्म!? हामि कहिले हुने मानिस ? कुकुर छिर्ने घरभित्र किन मान्छे नछिर्ने?? जवरजस्ति सानै उमेरमा किन बिबाह गरिदिने? यदि त्यो बिबाह सफल भएन भने उसको जिम्मा कस्ले लिने?? हामिले निर्मला पन्त देखि , मान्छे नै बेच्नेसम्मको घटना त देखेकै हो ? अनि किन त चुपचाप ? अनि कसरि हुनसक्छौं हामि मानिस ?? हामि रुपान्तरण हुनेकहिले? समाज रुपान्तरण गर्ने कहिले?? गलत भएको ठाउँमा किन हामि प्रतिवाद नगर्ने??

यो सोचको दरिद्रताविरुद्धको युद्ध अरूसँग होइन, आफैंसँग गर्नुपर्ने रहेछ । यसका विरुद्ध बन्दुकले लडेर पनि हुँदोरहेनछ । कानुनमा लेखेर पनि हुँदोरहेनछ । संविधान नै लेखे पनि पारलाग्दो रहेनछ । भागेर पनि पार लाग्नेवाला छैन । यो सोचविरुद्ध आफ्नै दिमागलाई खलबल्याउनुबाहेक अर्को ओखती छैन ।
तर, दिक्कलाग्दो कुरा के छ भने अझै पनि मेरो समाजमा भएका गल्तीहरु छुपाउन खोज्दै छ । कसको, कति भनेर केलाउँदै छ, गल्ती कसको भनेर बहस गर्दै छ । विवाद गर्दै गरौँला तर अहिलेका लागि एउटा कुरामा सहमत भइदिऊँ !! हामी मान्छे बन्नै बाँकी रहेछ । आशा छ, कुनै दिन त पक्का हामी मान्छे बन्नेछौँ । प्रयास जारी राखौँ ।

थप समाचार

टोखा नगरपालिकाको दोस्रो नगर खेलकुद प्रतियोगिता सुरु, वादोकाई करातेबाट उद्घाटन,…

रास्वपा बैठकमा उठ्यो रवि–बालेन सम्बन्धको चिसोदेखि न्यायाधीशको महाभियोग

अर्नब चक्रवातको प्रभाव कमजोर हुँदै, मौसममा क्रमिक सुधार

कुलेखानी जलाशय भरिँदै, तल्लो तटीय क्षेत्रका बासिन्दालाई सतर्क रहन आग्रह